Jaren geleden werd het Fabula Nova Crystallis-project aangekondigd dat bestaat uit zes, en misschien zelfs zeven verschillende Final Fantasy XIII-games. 2010 was dan ook het jaar van de waarheid, de kogel is door de kerk en de eerste telg uit deze serie games is dan eindelijk verschenen. Final Fantasy XIII laat zien of we moeten uitkijken naar deze reeks, of dat de serie in het stof zal gaan bijten.

Square Enix staat wereldwijd bekend om haar fantastische role playing-games. Final Fantasy was dan ook hun eerste RPG die meerdere malen is verschenen op meerdere platformen. Dit origineel is alweer 23 jaar geleden uitgebracht en na zoveel jaar staat de serie nog steeds als een huis. Er zijn verschillende type games van deze serie gemaakt, elke uniek met een ander prachtig verhaal, andere gevechtssystemen en bovenal wist de serie altijd het uiterste uit een console te halen en zo ook Final Fantasy XIII.


Pracht en praal
Square Enix heeft goed gekeken naar de andere Final Fantasy games die ze gemaakt hebben, want Final Fantasy XIII bevat van elke game wel wat goeds. Ook al is Nobuo Uematsu vertrokken bij Square Enix, de componist van deze game heeft ook zijn best gedaan. De soundtrack, bestaande uit prachtige orkestrale muziekstukken, maar ook techno, doet zeker niet onder aan de rest van de game. De muziek past geweldig bij de game en alle 85 nummers zijn perfect in elkaar gezet voor elke scène die de game bevat. En er zijn meer dan genoeg scènes te vinden. Zoals vele RPG’s bevat ook deze tal van cutscenes die het verhaal vertellen, maar ook tijdens de momenten wanneer je de wereld van Cocoon en Pulse verkend zullen er dingen uit het verhaal opdoemen. Elke zin in deze game is volledig ingesproken. Deze stemmen passen goed bij de personages en daarnaast is de lip-sync ook nog eens super goed gedaan. Hierdoor hoef je om gesprekken mee te krijgen niet meer op de actieknop te drukken, want ze praten toch wel. Zo zul je altijd wel wat te luisteren hebben. Deze gesprekken variëren van gezeur tot interessante verhalen uit het verleden van één van de hoofdpersonen.

Maar het verhaal bevat meer dan alleen het verleden. De Final Fantasy-games staan bekend om hun intrigerende verhaallijnen. Niet alleen zijn ze altijd meelevend geweest, maar ze klopten vaak ook van geen kant. Ook deze game bevat een verhaal waar je goed in verdwaald kunt raken. Probleem hierbij is dat er snel een gevoel komt. Dit gevoel kan als volgt zijn. Of je hebt het gevoel dat je niet meer wilt spelen omdat je het toch niet snapt, of je speelt verder met een gevoel van: ik speel droog verder en wellicht snap ik ’t verhaal aan het eind nog wel.


Een nieuw woordenboek
De game bevat namelijk vele nieuwe termen. Door de hele game zul je woorden als Purge, Pulse, l’Cie, fal’Cie en dergelijke horen. Nu is dat niet moeilijk, probleem zit ‘m dan ook ergens anders in. Van de l’Cie en de fal’Cie zijn twee versies. De fal’Cie uit Cocoon, het Utopia dat boven de onderwereld van Pulse zweeft, zijn zogenaamd goed en daar heeft niemand een probleem mee. Die uit Pulse daarentegen zijn gevaarlijk. Onze helden komen daarmee in aanraking en worden de l’Cie van Pulse. Ze krijgen een visioen en die moeten ze voltooien. Lukt dit niet, dan veranderen ze in zombies genaamd de Cieth. Spijtig voor onze helden is het visioen zo vaag als de dikste mist, en zit heel Cocoon achter je aan omdat je een vijand van de staat bent geworden.

Na tientallen uren spelen zul je een redelijk beeld van het verhaal hebben. Zo heb je meer tijd om naar de rest van de game te kijken. Zo is deze game grafisch een van de meest hoogstaande games op dit moment. Ingame ziet het er prachtig uit, en wanneer je overgaat naar een CGI moment, dan is er nog maar een minimaal verschil tussen echt en nep. Er zijn zelfs momenten dat je van CGI terug naar ingame gaat, en dat verschil amper opmerkt. Dit komt mede door de laadtijden. Deze zijn amper aanwezig. Af en toe (om de tien uur) zul je zo’n twee seconden hooguit een glimp oppikken van de woorden Now Loading. Zo heb je even een pauze tussen al het pracht en praal uit de game, zullen we maar zeggen. Deze pauzes zijn ook wel nodig, want de game bevat gevechten die langzaam en toch snel zijn. De game werkt met een turn-based-systeem en velen zien daar al gauw vanaf. Toch is het niet zoals Final Fantasy X, maar meer als Final Fantasy X-2. Een tijdsbalk vult zich en vanaf dan zal het personage waar jij mee speelt de gekozen vijand aanvallen.


Time to battle!
Nieuw in deze gevechten is de Auto Battle mogelijkheid. De game kiest een mogelijke aanvalscombinatie die in jouw voordeel werkt zodat je de vijand snel kan uitschakelen. Maar hoe kom je in hemelsnaam in zo’n gevecht terecht. De game is wat dat betreft net als Final Fantasy XII. De vijanden zie je lopen, en deze zul je soms dus kunnen ontwijken. Random Encounters zijn hierbij dan ook weer weg, maar soms zul je toch een vijand moeten verslaan. Overigens is het niet zo dat je in de omgeving waarin je speelt ook die vijanden verslaat. Je zult wel à la de meeste Final Fantasy games overgaan naar een gevechtsterrein. Toch gaat dit lekker vlot en is dit absoluut geen hinder voor de game, maar waarom vechten we niet in de gewone open wereld waar we ook lopen?

De wereld bestaat uit prachtige omgevingen en als je de minimap weglaat lijken deze omgevingen eindeloos. Weliswaar is het pad waar je op loopt vooral in het begin van de game een recht stuk waar je soms niet langs vijanden kunt lopen. Hierdoor voelt de game al gauw lineair aan, maar uiteindelijk moet je het toch hebben van het verhaal. Gelukkig zijn de meeste gevechten niet super langdradig, integendeel zelfs. De gevechten zullen niet langer dan een minuut duren, op enkele uitzonderingen na (zoals de eindbazen). Zo heb ik zelfs gevechten gehad die niet langer duurde dan een magere vier seconden. Dit houdt dan ook goed het tempo in de game vast.


Getting stronger
Na een gevecht ontvang je een aantal sterren. Deze sterren laten niet veel zien, het is namelijk gebaseerd op hoe snel je de vijanden verslaat. Nu zal één vijand een makkie zijn, maar er zijn ook momenten wanneer je tegen een stuk of acht vijanden vecht. Ook krijg je een aantal CP. Deze zijn te gebruiken om de zes personages sterker te maken en nieuwe vaardigheden aan te leren. Door middel van andere middelen die je onderweg vindt, kun je de wapens en accessoires van je personages sterker maken. Buiten de gevechten om heb je de mogelijkheid het spel af en toe op te slaan. Dit gaat net als in de meeste hedendaagse Final Fantasy games door middel van een ‘save-point’. Hier kun je dus niet alleen saven, maar ook winkelen om nieuwe dingen zoals wapens te kopen. Ook is dit de plek om jouw wapens te upgraden.

Conclusie
Final Fantasy is een bijna perfect beeld van wat een perfecte RPG moet zijn. Met fantastische stemacteurs, een subliem verhaal waar je echt hoofdpijn van krijgt en personages die je hun verhaal willen vertellen zet Square Enix Co Ltd. een dijk van een game neer die nog eens een lekker vlot en goed gebalanceerd gevechtssysteem bevat. Jammer van de eenrichtingsweg, maar dankzij de prachtige omgevingen kunnen we het ze deze keer vergeven. Laat Final Fantasy XIII-2 maar komen!