Aliens VS Predator wordt gemaakt door ontwikkelaar Rebellion, die ook het allereerste en tevens succesvolle deel in de serie maakte. Aliens VS Predator was voor die tijd een grote hit. Vette actie gecombineerd met enkele horror elementen zorgde ervoor dat de game zeer geliefd was. Of het aller- nieuwste deel eveneens aan te raden is lees je hier in de review.

Drie verhalen
De verhaallijn, of beter gezegd; verhaallijnen, maakt Aliens VS Predator een zeer unieke game. Je kunt namelijk uit drie rassen kiezen: de Marines, de Aliens en de Predators. Ze brengen allemaal een unieke verhaallijn met zich mee die ervoor moet zorgen dat er één duidelijke kijk komt op wat er nou precies aan de hand is. Helaas heb je bij het spelen van één verhaallijn niet duidelijk het gevoel dat hetgeen wat je aan het doen bent deel uitmaakt van een groter geheel.


Je landt bijvoorbeeld als Marine op een verlaten planeet, waar het krioelt van de buitenaardse wezens. Zo ben je op een gegeven moment in je eentje, in een bepaald deel van een gebouw. Vervolgens moet je op zoek gaan naar je teamgenoten. De eerste ontmoeting die je hebt met een Alien is wel een beetje voorspelbaar, maar verder goed uitgewerkt. Op dit moment zit je nog een beetje in een horror vibe.

Een tijdje later ren je echter met een machine gun in het rond en ben je domweg op aliens aan het knallen. Ineens is het "horror" gevoel bij het zien van een Alien weg en is de verhaallijn niets meer dan van A naar B komen door wat aliens af te knallen. Je vijanden gaan zeer gemakkelijk dood en duiken op in grote aantallen. Vervolgens ben je een tijdje zoet met schieten waarna een cutscene volgt. Helaas zorgt dit alles ervoor dat deze verhaallijn snel saai wordt.


Predator
Als je klaar bent met het knallen als marine kun je doorgaan met de Predator verhaallijn. Deze soort vind ik persoonlijk nog steeds het bruutst. De Predator moet het vooral hebben van zijn stealth. Je kunt onzichtbaar worden en grote afstanden springen. Hierdoor kun je onopgemerkt achter iemand sneaken en hem vervolgens met een vette finishing move afmaken. Aan je handen zitten namelijk enorme klauwen waar je mensen en aliens mee kunt afslachten.

Verder heeft de Predator nog allemaal andere gadgets om vijanden mee af te maken. Als je in een grootschalig gevecht raakt kun je bijvoorbeeld een soort plasma gun gebruiken om vijanden van een afstandje mee neer te schieten, vervolgens kun je de overgebleven vijanden van dichtbij afmaken met je scherpe klauwen. De moves die je uitvoert met de predator zien er overigens geweldig uit vanuit het first person perspectief.


Alien
De laatste verhaallijn speel je met een Alien. Voordat ik de game speelde verwachtte ik dat de Alien het meest gevaarlijke wezen in de game zou zijn. Na de andere twee verhaallijnen gespeeld te hebben kwam ik echter tot de conclusie dat dit niet zo was. Waar ik dacht dat alle marines zouden vluchten voor deze beesten schoten ze me af in enkele seconden. De Alien moet het namelijk van zijn snelheid hebben.

In het donker ben je als Alien vrijwel onzichtbaar. De bedoeling is dat je zo snel mogelijk naar een vijand toe sprint om hem vervolgens met enkele klappen neer te halen. Lange afstand wapens heeft de Alien niet. Om in het donker te blijven moet je als Alien op muren en daken klimmen. Dit leek mij meteen al stoer om te doen, vooral omdat je dan een geweldig verrassingseffect hebt. Helaas zorgt de besturing ervoor dat dit bijna niet te doen is. De besturing haalt hierdoor meteen de sfeer uit de game.


Laatste redding
De omgevingen zouden ervoor kunnen zorgen dat de game toch nog een stuk vermakelijker wordt. Helaas kunnen we dit wel doorstrepen, want er is bijna geen afwisseling in de omgeving. Eigenlijk loop je drie keer door dezelfde omgeving, met enkel wat kleine veranderingen. De ergernis zit vooral in de herhaling. In een level kom je namelijk elke keer dezelfde spullen tegen die alleen iets anders zijn neergezet. Nooit heb je in een level het idee iets nieuws te zien. Zo zie je opnieuw en opnieuw zowat dezelfde gebouwen, gangen en ga zo maar door. Dit is echt een gemiste kans, als dit wel goed was uitgewerkt had dit de hele game een stuk aangenamer gemaakt.

Als laatste redding hebben we nog een multiplayer. Dit is misschien wel één van de weinige lichtpuntjes van de game. De multiplayer zorgt er namelijk voor dat de voor en nadelen van een ras duidelijker dan ooit naar voren komen. Want zeg nou zelf, er is geen betere AI dan een echte speler. Doordat de gameplay in de multiplayer zo goed is uitgewerkt heeft de game toch nog een reden voor aanschaf, mocht je klaar zijn met traditionele multiplayer games als Modern Warfare 2 en Battlefield: Bad Company 2.


Conclusie:
Aliens vs Predator is geen slechte game, maar de ergernissen in zowel sfeer als gameplay zorgen ervoor dat het geen must-buy is. Dat de game het moet hebben van de multiplayer is duidelijk, maar ook onnodig. Als Rebellion wat beter haar best had gedaan was de game namelijk een prima afwisseling tussen alle andere titels waar je momenteel uit kunt kiezen.