1
Feb
Review: Darksiders
Het jaar 2010 begint goed door een mooi aantal Hack 'n Slash games die worden uitgebracht. Zo hebben we Bayonetta al mogen spelen, komt Dante's Inferno eraan en ook God of War III is slechts weken verwijderd van haar releasedatum. Darksiders is een game die zich zeker probeert te vestigen tussen deze onbetwiste toppers. Dan is dus nu de vraag; is er nog ruimte voor nog een hack 'n slash game in deze oh zo drukke tijd? Na het spelen van Darksiders kan ik daar alleen nog maar volmondig ja op antwoorden.
Apocalyps?
Het verhaal is als volgt; er is al tijden een oorlog gaande tussen de hemel en de hel. Met de komst van een derde koninkrijk, de aarde, is er behoefte aan een pact. Er word een zogenaamde council gevormd. Deze raad maakt een pact die gesloten wordt tussen hemel en hel, zodra het derde koninkrijk er klaar voor is, dan wordt het een all-out knokpartij tussen de hemel, aarde en hel... De raad heeft haar eigen persoonlijke groep van de zogenaamde Horsemen, bestaande uit Death, Fury, Strife en War. De taak van de Horsemen is te zorgen dat de legers van de hemel en hel rustig afwachten tot het juiste moment daar is. Ook zullen de Horsemen op het moment van de apocalyps naar het slagveld afdalen om degenen die daar aanwezig zijn te straffen.
Hoe gezellig dit ook klinkt, de vierde Horseman, War, wordt ietwat te vroeg naar het slagveld geroepen. Dit zorgt ervoor dat de mensheid word uitgeroeid en War krijgt de schuld van dit hele voorval. Ontnomen van je krachten mag je 100 jaar later terugkeren naar aarde om verhaal te halen bij degene die hiervoor verantwoordelijk zijn. Gaandeweg ontdek je steeds meer puzzelstukjes van het totale verhaal waardoor je de game wilt blijven spelen.
Chaos Eater, Mercy en Blade Geyser
Chaos Eater is de naam van het zwaard waarmee je alles mee "behandeld". De game speelt heerlijk weg en binnen de kortste keren tover je verschillende flashy combo's tevoorschijn. Ook spectaculaire spreuken behoren tot de mogelijkheid in Darksiders, zo heb je de Blade Geyser, hierbij sla je jouw zwaard met een enorme dreun de grond in, waarna er rondom je een aantal zwaarden de grond uit schieten. Naast je primaire zwaard en spreuken heb je ook nog de mogelijkheid om met een aantal secundaire wapens demonen en engelen af te slachten, zo krijg je onder andere een pistool (met de naam "Mercy"), een werpster, een enorme handschoen en een zeis. Gaandeweg word je steeds sterker en dit is maar goed ook, want de vijanden worden ook steeds sterker.
Je maakt als speler al snel kennis met Vulgrim, een demon die van poort naar poort reist en van alles te koop heeft, zoals nieuwe aanvallen, combo's en andere voorwerpen. Goedkoop zijn deze upgrades niet, maar als je niet wegrent voor de knokpartijen en lekker vrolijk doorhakt haal je uiteindelijk flink wat zieltjes binnen. Zielen zijn namelijk het enige wat Vulgrim accepteert als betaalmiddel. Later krijg je ook de mogelijkheid om via Vulgrim's portalen je snel door de spelwereld te verplaatsen. Mocht je nu graag iets van de wereld zien, is het later in het spel ook mogelijk om je paard te bestijgen en lekker rond te gaan crossen.
Vervallen steden, vergeten valleien en verwoeste kathedralen
De wereld waar je in rondloopt is werkelijk verbluffend. De game zet geen nieuwe standaard neer op grafisch gebied, maar de sfeer die uitgeademd wordt door de plekken die je bezoekt is ongelofelijk. Dit alles is te danken aan comic-held Joe Madureira, deze man is namelijk verantwoordelijk voor het uiterlijk van de wereld. Soms blijf je gewoon even stil staan om rond te kijken en vergeet je dat je eigenlijk bezig was met het in elkaar meppen van een engel of demon.
Ook de demonen en engelen zelf zijn de moeite waard om eens goed te bekijken. Zo zijn de engelen niet de standaard vredelievende mensen met vleugels, maar lijken ze meer op bodybuilders met grote wapens en gouden armor.
Puzzelig...
De puzzels zijn zeker ook een vermelding waard, je krijgt namelijk op je zoektocht naar vijanden ook regelmatig een puzzel voor je kiezen. De puzzels op zich zijn niet levensbedreigend moeilijk, maar een welkome afwisseling is het zeker. Zo heb je verschillende malen je werpster nodig om een bom te laten ontploffen. Deze gooi je dan eerst door vuur, waardoor deze in brand komt te staan, en daarna stuur je de werpster door naar explosief materiaal.
Ook kan je door de hele wereld verspreid een flink aantal voorwerpen vinden die je weer kan inruilen voor zielen bij Vulgrim. Deze voorwerpen zijn over het algemeen redelijk goed verstopt, dus je zal er wel goed naar moeten zoeken. Ook zijn er verschillende kisten verstopt over de gehele wereld met daarin lifestones of gedeeltes hiervan. Bij elke complete lifestone krijg je er extra health bij. Hetzelfde geldt voor je mana, wat in Darksiders "Wrath" heet.
The Legend: God of Darksiders
Je merkt als je het spel speelt overduidelijk de invloed van twee grote namen uit de game-industrie. Zelda en God of War zijn erg aanwezig in deze game, de kerkers en lineaire speelomgevingen die je zo nu en dan tegenkomt zijn overduidelijk geïnspireerd door Zelda. Het gevechtsysteem en de uitstraling van de hoofdpersoon zijn duidelijk beïnvloed door God of War. Dit is op zich geen enkel probleem, maar het betekent wel dat de game niets nieuws doet in het genre.
Ook de enorme hoeveelheid aan wapens en spreuken is een klein nadeel. Je gebruikt sommige dingen maar enkele keren in het spel terwijl er veel meer potentieel in deze voorwerpen zit. Een goed voorbeeld is de hoorn die je krijgt om bepaalde "gates" mee te openen. Deze is ook geschikt voor gevechten, maar omdat je naast deze ook nog zo'n vijf andere secundaire (!) wapens beschikt, gebruik je deze té weinig. Dankzij deze grote hoeveelheid aan mogelijkheden zorgt er echter ook wel weer voor dat de game in de 20 uur dat het verhaal duurt niet eentonig wordt.
And in the end...
Ik heb Darksiders met heel veel plezier mogen spelen, ik begon de game te spelen met de verwachting dat het een middelmatige hack 'n slash game zou zijn. Maar Darksiders heeft mij hierin zeker mijn ongelijk bewezen. De game heeft me aangenaam verrast met het geweldige verhaal, vele wapens en vooral de wereld zelf. Oké, de game is een mix van een aantal games, wat resulteert in een goede game die niets nieuws doet. Maar het is zeker een game die thuis hoort tussen de grote namen van het hack 'n slash genre.
Het verhaal is als volgt; er is al tijden een oorlog gaande tussen de hemel en de hel. Met de komst van een derde koninkrijk, de aarde, is er behoefte aan een pact. Er word een zogenaamde council gevormd. Deze raad maakt een pact die gesloten wordt tussen hemel en hel, zodra het derde koninkrijk er klaar voor is, dan wordt het een all-out knokpartij tussen de hemel, aarde en hel... De raad heeft haar eigen persoonlijke groep van de zogenaamde Horsemen, bestaande uit Death, Fury, Strife en War. De taak van de Horsemen is te zorgen dat de legers van de hemel en hel rustig afwachten tot het juiste moment daar is. Ook zullen de Horsemen op het moment van de apocalyps naar het slagveld afdalen om degenen die daar aanwezig zijn te straffen.
Hoe gezellig dit ook klinkt, de vierde Horseman, War, wordt ietwat te vroeg naar het slagveld geroepen. Dit zorgt ervoor dat de mensheid word uitgeroeid en War krijgt de schuld van dit hele voorval. Ontnomen van je krachten mag je 100 jaar later terugkeren naar aarde om verhaal te halen bij degene die hiervoor verantwoordelijk zijn. Gaandeweg ontdek je steeds meer puzzelstukjes van het totale verhaal waardoor je de game wilt blijven spelen.
Chaos Eater, Mercy en Blade Geyser
Chaos Eater is de naam van het zwaard waarmee je alles mee "behandeld". De game speelt heerlijk weg en binnen de kortste keren tover je verschillende flashy combo's tevoorschijn. Ook spectaculaire spreuken behoren tot de mogelijkheid in Darksiders, zo heb je de Blade Geyser, hierbij sla je jouw zwaard met een enorme dreun de grond in, waarna er rondom je een aantal zwaarden de grond uit schieten. Naast je primaire zwaard en spreuken heb je ook nog de mogelijkheid om met een aantal secundaire wapens demonen en engelen af te slachten, zo krijg je onder andere een pistool (met de naam "Mercy"), een werpster, een enorme handschoen en een zeis. Gaandeweg word je steeds sterker en dit is maar goed ook, want de vijanden worden ook steeds sterker.
Je maakt als speler al snel kennis met Vulgrim, een demon die van poort naar poort reist en van alles te koop heeft, zoals nieuwe aanvallen, combo's en andere voorwerpen. Goedkoop zijn deze upgrades niet, maar als je niet wegrent voor de knokpartijen en lekker vrolijk doorhakt haal je uiteindelijk flink wat zieltjes binnen. Zielen zijn namelijk het enige wat Vulgrim accepteert als betaalmiddel. Later krijg je ook de mogelijkheid om via Vulgrim's portalen je snel door de spelwereld te verplaatsen. Mocht je nu graag iets van de wereld zien, is het later in het spel ook mogelijk om je paard te bestijgen en lekker rond te gaan crossen.
Vervallen steden, vergeten valleien en verwoeste kathedralen
De wereld waar je in rondloopt is werkelijk verbluffend. De game zet geen nieuwe standaard neer op grafisch gebied, maar de sfeer die uitgeademd wordt door de plekken die je bezoekt is ongelofelijk. Dit alles is te danken aan comic-held Joe Madureira, deze man is namelijk verantwoordelijk voor het uiterlijk van de wereld. Soms blijf je gewoon even stil staan om rond te kijken en vergeet je dat je eigenlijk bezig was met het in elkaar meppen van een engel of demon.
Ook de demonen en engelen zelf zijn de moeite waard om eens goed te bekijken. Zo zijn de engelen niet de standaard vredelievende mensen met vleugels, maar lijken ze meer op bodybuilders met grote wapens en gouden armor.
Puzzelig...
De puzzels zijn zeker ook een vermelding waard, je krijgt namelijk op je zoektocht naar vijanden ook regelmatig een puzzel voor je kiezen. De puzzels op zich zijn niet levensbedreigend moeilijk, maar een welkome afwisseling is het zeker. Zo heb je verschillende malen je werpster nodig om een bom te laten ontploffen. Deze gooi je dan eerst door vuur, waardoor deze in brand komt te staan, en daarna stuur je de werpster door naar explosief materiaal.
Ook kan je door de hele wereld verspreid een flink aantal voorwerpen vinden die je weer kan inruilen voor zielen bij Vulgrim. Deze voorwerpen zijn over het algemeen redelijk goed verstopt, dus je zal er wel goed naar moeten zoeken. Ook zijn er verschillende kisten verstopt over de gehele wereld met daarin lifestones of gedeeltes hiervan. Bij elke complete lifestone krijg je er extra health bij. Hetzelfde geldt voor je mana, wat in Darksiders "Wrath" heet.
The Legend: God of Darksiders
Je merkt als je het spel speelt overduidelijk de invloed van twee grote namen uit de game-industrie. Zelda en God of War zijn erg aanwezig in deze game, de kerkers en lineaire speelomgevingen die je zo nu en dan tegenkomt zijn overduidelijk geïnspireerd door Zelda. Het gevechtsysteem en de uitstraling van de hoofdpersoon zijn duidelijk beïnvloed door God of War. Dit is op zich geen enkel probleem, maar het betekent wel dat de game niets nieuws doet in het genre.
Ook de enorme hoeveelheid aan wapens en spreuken is een klein nadeel. Je gebruikt sommige dingen maar enkele keren in het spel terwijl er veel meer potentieel in deze voorwerpen zit. Een goed voorbeeld is de hoorn die je krijgt om bepaalde "gates" mee te openen. Deze is ook geschikt voor gevechten, maar omdat je naast deze ook nog zo'n vijf andere secundaire (!) wapens beschikt, gebruik je deze té weinig. Dankzij deze grote hoeveelheid aan mogelijkheden zorgt er echter ook wel weer voor dat de game in de 20 uur dat het verhaal duurt niet eentonig wordt.
And in the end...
Ik heb Darksiders met heel veel plezier mogen spelen, ik begon de game te spelen met de verwachting dat het een middelmatige hack 'n slash game zou zijn. Maar Darksiders heeft mij hierin zeker mijn ongelijk bewezen. De game heeft me aangenaam verrast met het geweldige verhaal, vele wapens en vooral de wereld zelf. Oké, de game is een mix van een aantal games, wat resulteert in een goede game die niets nieuws doet. Maar het is zeker een game die thuis hoort tussen de grote namen van het hack 'n slash genre.
