21
Jan
Review: Bayonetta
Wat krijg je als je een stel engelen, knotsgekke wapens en snelle actie laat mengen door een knappe heks? Het antwoord is Bayonetta, en als we niet beter wisten zouden we zeggen dat het hoofdpersonage het zusje van de demon slayer Dante is. In alle opzichten zou deze vergelijking opgaan (buiten dat Bayonetta een vrouw is), maar er is toch één groot verschil tussen de twee. Waar Dante de ene demon na de andere terug naar de donkere hoeken van de hel stuurt, houdt Bayonetta zich liever bezig met het afslachten van engelen. Mensen met een heilig communiezieltje hoeven echter niks te vrezen, het zijn niet je typische engelen die goedaardig in de hemel rondfladderen. Nee, deze engelen kijken niet naar een slachtoffer meer of minder, en als ze een heks in het oog hebben is de wereld al helemaal te klein. Bayonetta heeft zich dan ook de taak opgelegd om op engelenjacht te gaan en niet te stoppen voor ze de laatste een kogel door de kop heeft gejaagd. Een knappe heks met ballen aan haar lijf, zo hebben we ze graag.
Verhaal? Welk verhaal?
Wanneer je in het begin de Prologue krijgt voorgeschoteld verwacht je een ellenlange cutscene waar rustig het verhaal uit de doeken gedaan wordt. Niet in deze game, want de toon van het spel wordt al in het prille begin gezet, en het is er eentje waarbij je geen minuut op adem kan komen. Bayonetta weet dit ook gedurende de hele game te behouden, zelfs tijdens de credits wordt je niet met rust gelaten. Tijdens de Prologue heb je het dan ook te druk met alle moves van Bayonetta uit te proberen op engelen die blijkbaar niet weten dat onze heks geen poesje is om zonder handschoenen aan te pakken. De mysterieuze stem die uitlegt waar het allemaal om draait is op dat moment maar bijzaak.
Toch is ondergetekende erin geslaagd om het allemaal te volgen en het gaat ongeveer als volgt. Vroeger waren er twee clans, de Umbra Witches en de Lumen Sages. Beide clans hadden een lange tijd wederzijds respect voor elkaar tot hun belangrijkste regel werd verbroken. Een heks uit de Umbra clan en een Sage uit de Lumen clan verwekten samen een kind. Natuurlijk waren beide clans hier niet van gecharmeerd en al snel was het hek van de dam. Chaos brak uit en "The Great War" tussen beide clans ging van start. Gevolg: beide clans vernietigen elkaar, maar een handvol Sages en twee Umbra Witches weten de oorlog te overleven. Één van die Witches is niemand minder dan Bayonetta, en ze is vastberaden om de rest van de engelen terug naar hun maker te sturen. Je raad het al, een good versus evil cliché verhaal. Toch weet de game een leuk sfeertje neer te zetten en zijn de cutscenes doorspekt met typische Japanse humor, maar het eigenlijke verhaal wordt gewoon overschaduwd door de rest wat het spel te bieden heeft.
Angels May Cry
Mensen die vertrouwd zijn met het combat systeem van de Devil May Cry games zullen al snel de ene engel na de andere met een gracieuze stijl weten af te maken. Mensen die niet vertrouwd zijn met Devil May Cry zullen dit na zo’n tien minuten kunnen. Met andere woorden, de controls voelen soepel aan en iedereen zal er al snel mee overweg kunnen gaan. Met de rechter face buttons voer je de verschillende combo’s uit, en met de linker schouderknop kan je makkelijk (net zoals in Devil may Cry 4) tussen je twee sets van wapens wisselen. Het klinkt simpel, maar er komt veel meer bij kijken dan gewoon zoveel mogelijk combo’s uitdelen. Geloof het of niet, maar de gevechten in Bayonetta zijn nog gestoorder dan die in Devil May Cry 4. Daarom hebben de makers een handige feature in de game gestoken, namelijk Witch Time. Wanneer je op het juiste moment een inkomende aanval kan ontwijken wordt Witch Time geactiveerd. Hierna gaat alles om je heen in slow motion, de boodschap is dan snel rake klappen uitdelen voor het is afgelopen. Je kan dit zo vaak als je wilt gebruiken, maar het gewoonweg activeren is soms al een hele uitdaging op zich.
Tijdens de gevechten zal er zich ook een metertje opvullen, namelijk je Magic gauge. Als deze helemaal gevuld is kan je de engelen pas echt martelen met Torture Attacks. Deze aanvallen zijn in één woord bruut, en zorgen er meestal voor dat je vijanden voor de laatste keer het licht gezien hebben. De boss fights in Bayonetta zijn helemaal over the top, en op het einde van elke boss fight word je getrakteerd op een Climax Attack. Dit zijn zonder twijfel de meest geflipte aanvallen in het spel (misschien wel in eender andere game) en houd tijdens deze aanvallen de controller in de aanslag, want je zal als een gek op een bepaalde knop moeten rammen om zo het meeste Gigaton schade aan te richten. Overigens wordt alle actie mooi in beeld gebracht, maar echt denderend zijn de graphics ook niet te noemen.
Heksen hebben ook speeltjes
Bayonetta’s belangrijkste wapen zijn misschien wel haar magische zwarte lokken. Net zoals elke Umbra Witch kan Bayonetta demonen oproepen uit de wereld van Inferno. Een klein detail, ze gebruikt hiervoor haar prachtige zwarte haar dat bedekt is over haar hele lichaam. Dat haar moet dus ergens heen gaan wanneer ze zo’n demon oproept, en op dat moment verandert de game even in een peepshow. Juist haar edele delen zijn dan nog bedekt met een klein lapje stof en wat haar. Buiten haar vijandelijke lokken heeft Bayonetta ook nog een heel arsenaal aan ander dodelijk materiaal zoals de Scarborough Fair. Dit zijn niet één, twee, drie, maar vier wapens. Twee neemt ze logischerwijs in haar handen, maar de andere twee kan Bayonetta vastbinden aan haar benen. Moet ik nog zeggen dat dit zorgt voor heel wat extra vuurkracht? Want niet alleen handwapens versieren haar benen, ook dingen als shotguns en klauwen kan ze op haar benen plaatsen.
Natuurlijk kan Bayonetta ook heel wat andere wapens in haar handen nemen zoals een heuse katana of een stel bokshandschoenen waar zelfs Kratos jaloers op zou zijn. Elke combinatie (zoals een katana in de hand en shotguns op de benen) heeft trouwens ook zijn eigen combo's. Dat Bayonetta dierlijke vormen kan aannemen voegt weinig aan de gameplay toe, behalve de panter vorm waarmee je razendsnel door de levels kan flitsen. Maar Bayonetta kan wel erg goed haar eigen drankjes bereiden zoals het een echte heks beaamt. Deze komen in de vorm van lolly’s die bijvoorbeeld je leven kunnen herstellen en je voor korte tijd onkwetsbaar maken. Deze lolly’s staan ook te koop in een shop gelegen in de Gates of Hell, gelijk met nog heel wat andere dingen. Denk hierbij aan krachtigere versies van je wapens, nieuwe aanvalstechnieken, kostuums, enzovoort. Het spreekt voor zich dat je voor het betere speelgoed heel wat Halo's (de valuta in Bayonetta) mag ophoesten.
Trial & error
Het gaat er niet altijd hemels aan toe in Bayonetta, en daarmee ben ik dan ook bij de kritiekpunten gekomen. Het is niet Platinum Games, maar Sega die verantwoordelijk is voor de PS3 versie, en dat heeft zijn sporen nagelaten. De game wordt namelijk geteisterd door laadtijden. Ik zou overdrijven moest ik zeggen dat je de helft van de game naar loading screens zit te staren, maar toch is het erg lang wachten geblazen. Dat je aan je combo’s kan werken tijdens de laadtijden maakt daarbij weinig goed. Zeg nu zelf, wanneer een boss je voor de zoveelste keer afmaakt wil je geen minuut zitten oefenen op je combo’s, maar zo snel mogelijk wraak nemen! En wees er maar zeker van dat je deze game niet in één ruk zal kunnen uitspelen. De vijanden zijn niet voor de poes bedoeld, want ze staan vaak met twee of meer klaar om je het leven zuur te maken. Dan valt er nog maar te zwijgen over de boss fights. Er zit daarbij ook heel wat variatie in de vijanden die elk hun eigen strategie vereisen.
De hoge moeilijkheidsgraad gecombineerd met de lange laadtijden zorgt ervoor dat Bayonetta een hoog trial & error-gehalte heeft. Zelfs op normal kreeg ik meermaals de neiging om mijn controller door het raam te gooien. Mensen die niet alleen zulke neigingen krijgen maar ook daad zetten bij hun gedachten zijn dus gewaarschuwd. Het hoge trial & error-gehalte zorgt er tevens wel voor dat je een ongelooflijk gevoel van euforie krijgt wanneer je die ene boss eindelijk op de knieën hebt gekregen. Het spel heeft hier en daar ook last van framedrops, maar gelukkig is dit in de vele hectische gevechten tot een minimum beperkt. Overigens bestaan de cutscenes soms uit stilstaande beelden waarin je stukken dialoog hoort. Wat mij betreft mochten alle cutscenes in full motion, maar het (nog) niet zo grote budget van Platinum Games zal daar zeker wat mee te maken hebben gehad.
Er volgt nog meer na de climax
De game is opgedeeld in chapters die op hun beurt zijn opgedeeld in verses. Bij elke verse krijg je een medaille toegekend, waarbij naar dingen zoals hoeveel schade je bent opgelopen en diversiteit in combo’s wordt gekeken. Op het einde van elke chapter krijg je uiteindelijk een beeldje toegekend dat zegt hoe goed je het hebt gedaan in die chapter, een beetje zoals in Devil May Cry dus. Leuk voor degenen die constant hun score willen verbeteren, zeker wanneer je deze ook online kan vergelijken in de leaderboards. Bayonetta houd je zo’n tien uur zoet, maar na het einde heb je waarschijnlijk lang nog niet alles gezien en gedaan wat er in het spel te beleven valt. Het vergaren van wapens en technieken die je in de eerste playtrough niet hebt gekocht is hier één van de opties, en de hardcore gamers kunnen zich wagen aan de hard-modus van het spel. Ook wordt er na het uitspelen een galerij unlocked waar concept art, 3D-modellen, en meer van dat te zien zijn. Kortom, voer voor de fans.
Conclusie
Bayonetta heeft een solide gameplay, mooie graphics en zit vol met content. De eerste keer spelen houd je zo’n tien uur bezig, en daarna valt er nog heel wat te ontdekken. Het verhaal weet niet echt te boeien, maar iets zegt ons dat het ook niet de bedoeling van de makers was. De lange laadtijden zijn daarentegen onvergeeflijk, en de hoge moeilijkheidsgraad is misschien ook een domper voor sommige. Desalniettemin is dit een must-have voor iedereen die zich een fan van action games durft te noemen. Devil May Cry fans zouden deze game zelfs blindelings in huis moeten halen. Ondergetekende kan alvast niet wachten op het vervolg.
Wanneer je in het begin de Prologue krijgt voorgeschoteld verwacht je een ellenlange cutscene waar rustig het verhaal uit de doeken gedaan wordt. Niet in deze game, want de toon van het spel wordt al in het prille begin gezet, en het is er eentje waarbij je geen minuut op adem kan komen. Bayonetta weet dit ook gedurende de hele game te behouden, zelfs tijdens de credits wordt je niet met rust gelaten. Tijdens de Prologue heb je het dan ook te druk met alle moves van Bayonetta uit te proberen op engelen die blijkbaar niet weten dat onze heks geen poesje is om zonder handschoenen aan te pakken. De mysterieuze stem die uitlegt waar het allemaal om draait is op dat moment maar bijzaak.
Toch is ondergetekende erin geslaagd om het allemaal te volgen en het gaat ongeveer als volgt. Vroeger waren er twee clans, de Umbra Witches en de Lumen Sages. Beide clans hadden een lange tijd wederzijds respect voor elkaar tot hun belangrijkste regel werd verbroken. Een heks uit de Umbra clan en een Sage uit de Lumen clan verwekten samen een kind. Natuurlijk waren beide clans hier niet van gecharmeerd en al snel was het hek van de dam. Chaos brak uit en "The Great War" tussen beide clans ging van start. Gevolg: beide clans vernietigen elkaar, maar een handvol Sages en twee Umbra Witches weten de oorlog te overleven. Één van die Witches is niemand minder dan Bayonetta, en ze is vastberaden om de rest van de engelen terug naar hun maker te sturen. Je raad het al, een good versus evil cliché verhaal. Toch weet de game een leuk sfeertje neer te zetten en zijn de cutscenes doorspekt met typische Japanse humor, maar het eigenlijke verhaal wordt gewoon overschaduwd door de rest wat het spel te bieden heeft.
Angels May Cry
Mensen die vertrouwd zijn met het combat systeem van de Devil May Cry games zullen al snel de ene engel na de andere met een gracieuze stijl weten af te maken. Mensen die niet vertrouwd zijn met Devil May Cry zullen dit na zo’n tien minuten kunnen. Met andere woorden, de controls voelen soepel aan en iedereen zal er al snel mee overweg kunnen gaan. Met de rechter face buttons voer je de verschillende combo’s uit, en met de linker schouderknop kan je makkelijk (net zoals in Devil may Cry 4) tussen je twee sets van wapens wisselen. Het klinkt simpel, maar er komt veel meer bij kijken dan gewoon zoveel mogelijk combo’s uitdelen. Geloof het of niet, maar de gevechten in Bayonetta zijn nog gestoorder dan die in Devil May Cry 4. Daarom hebben de makers een handige feature in de game gestoken, namelijk Witch Time. Wanneer je op het juiste moment een inkomende aanval kan ontwijken wordt Witch Time geactiveerd. Hierna gaat alles om je heen in slow motion, de boodschap is dan snel rake klappen uitdelen voor het is afgelopen. Je kan dit zo vaak als je wilt gebruiken, maar het gewoonweg activeren is soms al een hele uitdaging op zich.
Tijdens de gevechten zal er zich ook een metertje opvullen, namelijk je Magic gauge. Als deze helemaal gevuld is kan je de engelen pas echt martelen met Torture Attacks. Deze aanvallen zijn in één woord bruut, en zorgen er meestal voor dat je vijanden voor de laatste keer het licht gezien hebben. De boss fights in Bayonetta zijn helemaal over the top, en op het einde van elke boss fight word je getrakteerd op een Climax Attack. Dit zijn zonder twijfel de meest geflipte aanvallen in het spel (misschien wel in eender andere game) en houd tijdens deze aanvallen de controller in de aanslag, want je zal als een gek op een bepaalde knop moeten rammen om zo het meeste Gigaton schade aan te richten. Overigens wordt alle actie mooi in beeld gebracht, maar echt denderend zijn de graphics ook niet te noemen.
Heksen hebben ook speeltjes
Bayonetta’s belangrijkste wapen zijn misschien wel haar magische zwarte lokken. Net zoals elke Umbra Witch kan Bayonetta demonen oproepen uit de wereld van Inferno. Een klein detail, ze gebruikt hiervoor haar prachtige zwarte haar dat bedekt is over haar hele lichaam. Dat haar moet dus ergens heen gaan wanneer ze zo’n demon oproept, en op dat moment verandert de game even in een peepshow. Juist haar edele delen zijn dan nog bedekt met een klein lapje stof en wat haar. Buiten haar vijandelijke lokken heeft Bayonetta ook nog een heel arsenaal aan ander dodelijk materiaal zoals de Scarborough Fair. Dit zijn niet één, twee, drie, maar vier wapens. Twee neemt ze logischerwijs in haar handen, maar de andere twee kan Bayonetta vastbinden aan haar benen. Moet ik nog zeggen dat dit zorgt voor heel wat extra vuurkracht? Want niet alleen handwapens versieren haar benen, ook dingen als shotguns en klauwen kan ze op haar benen plaatsen.
Natuurlijk kan Bayonetta ook heel wat andere wapens in haar handen nemen zoals een heuse katana of een stel bokshandschoenen waar zelfs Kratos jaloers op zou zijn. Elke combinatie (zoals een katana in de hand en shotguns op de benen) heeft trouwens ook zijn eigen combo's. Dat Bayonetta dierlijke vormen kan aannemen voegt weinig aan de gameplay toe, behalve de panter vorm waarmee je razendsnel door de levels kan flitsen. Maar Bayonetta kan wel erg goed haar eigen drankjes bereiden zoals het een echte heks beaamt. Deze komen in de vorm van lolly’s die bijvoorbeeld je leven kunnen herstellen en je voor korte tijd onkwetsbaar maken. Deze lolly’s staan ook te koop in een shop gelegen in de Gates of Hell, gelijk met nog heel wat andere dingen. Denk hierbij aan krachtigere versies van je wapens, nieuwe aanvalstechnieken, kostuums, enzovoort. Het spreekt voor zich dat je voor het betere speelgoed heel wat Halo's (de valuta in Bayonetta) mag ophoesten.
Trial & error
Het gaat er niet altijd hemels aan toe in Bayonetta, en daarmee ben ik dan ook bij de kritiekpunten gekomen. Het is niet Platinum Games, maar Sega die verantwoordelijk is voor de PS3 versie, en dat heeft zijn sporen nagelaten. De game wordt namelijk geteisterd door laadtijden. Ik zou overdrijven moest ik zeggen dat je de helft van de game naar loading screens zit te staren, maar toch is het erg lang wachten geblazen. Dat je aan je combo’s kan werken tijdens de laadtijden maakt daarbij weinig goed. Zeg nu zelf, wanneer een boss je voor de zoveelste keer afmaakt wil je geen minuut zitten oefenen op je combo’s, maar zo snel mogelijk wraak nemen! En wees er maar zeker van dat je deze game niet in één ruk zal kunnen uitspelen. De vijanden zijn niet voor de poes bedoeld, want ze staan vaak met twee of meer klaar om je het leven zuur te maken. Dan valt er nog maar te zwijgen over de boss fights. Er zit daarbij ook heel wat variatie in de vijanden die elk hun eigen strategie vereisen.
De hoge moeilijkheidsgraad gecombineerd met de lange laadtijden zorgt ervoor dat Bayonetta een hoog trial & error-gehalte heeft. Zelfs op normal kreeg ik meermaals de neiging om mijn controller door het raam te gooien. Mensen die niet alleen zulke neigingen krijgen maar ook daad zetten bij hun gedachten zijn dus gewaarschuwd. Het hoge trial & error-gehalte zorgt er tevens wel voor dat je een ongelooflijk gevoel van euforie krijgt wanneer je die ene boss eindelijk op de knieën hebt gekregen. Het spel heeft hier en daar ook last van framedrops, maar gelukkig is dit in de vele hectische gevechten tot een minimum beperkt. Overigens bestaan de cutscenes soms uit stilstaande beelden waarin je stukken dialoog hoort. Wat mij betreft mochten alle cutscenes in full motion, maar het (nog) niet zo grote budget van Platinum Games zal daar zeker wat mee te maken hebben gehad.
Er volgt nog meer na de climax
De game is opgedeeld in chapters die op hun beurt zijn opgedeeld in verses. Bij elke verse krijg je een medaille toegekend, waarbij naar dingen zoals hoeveel schade je bent opgelopen en diversiteit in combo’s wordt gekeken. Op het einde van elke chapter krijg je uiteindelijk een beeldje toegekend dat zegt hoe goed je het hebt gedaan in die chapter, een beetje zoals in Devil May Cry dus. Leuk voor degenen die constant hun score willen verbeteren, zeker wanneer je deze ook online kan vergelijken in de leaderboards. Bayonetta houd je zo’n tien uur zoet, maar na het einde heb je waarschijnlijk lang nog niet alles gezien en gedaan wat er in het spel te beleven valt. Het vergaren van wapens en technieken die je in de eerste playtrough niet hebt gekocht is hier één van de opties, en de hardcore gamers kunnen zich wagen aan de hard-modus van het spel. Ook wordt er na het uitspelen een galerij unlocked waar concept art, 3D-modellen, en meer van dat te zien zijn. Kortom, voer voor de fans.
Conclusie
Bayonetta heeft een solide gameplay, mooie graphics en zit vol met content. De eerste keer spelen houd je zo’n tien uur bezig, en daarna valt er nog heel wat te ontdekken. Het verhaal weet niet echt te boeien, maar iets zegt ons dat het ook niet de bedoeling van de makers was. De lange laadtijden zijn daarentegen onvergeeflijk, en de hoge moeilijkheidsgraad is misschien ook een domper voor sommige. Desalniettemin is dit een must-have voor iedereen die zich een fan van action games durft te noemen. Devil May Cry fans zouden deze game zelfs blindelings in huis moeten halen. Ondergetekende kan alvast niet wachten op het vervolg.
